Τρίτη 30 Αυγούστου του 1922: Ο ρεπούσιος συνωστισμός της Σμύρνης

- - Articles

Τρίτη 30 Αυγούστου του 1922. Αφού έφυγαν και οι τελευταίοι Έλληνες στρατιώτες κατά την υποχώρηση, η Ελληνική και Αρμένικη συνοικία της Σμύρνης καίγονται εκτός από την συνοικία των Τούρκων και των Εβραίων.

Η τουρκική διοίκηση είχε φροντίσει από την παραμονή του εμπρησμού της Σμύρνης σε όποιο κτίριο δεν έπρεπε να καεί, να γραφεί με μπογιά η επιγραφή “σαχιλί ισλαμντίρ” και σε όλα τα υπόλοιπα μπουρλότο.
Η διευθύντρια Αμερικανικής Σχολής M. Mills και η καθηγήτρια King Birge αναφέρουν πως είδαν δεκάδες Τούρκους ένστολους να μεταφέρουν μπιτόνια με εύφλεκτο υγρό και να βάζουν φωτιά σε ελληνικά και αρμένικα σπίτια. Η πόλη ήταν πλέον βυθισμένη ολοκληρωτικά στο χάος. Το μακελειό δεν περιοριζόταν μόνο στην αρμένικη συνοικία, αλλά σε ολόκληρη την πόλη και τα προάστια, με εξαίρεση την τουρκική συνοικία. Ο Άγγλος εφημέριος Τσαρλς Ντόμπσον τόλμησε να περιδιαβεί την πόλη για να καταγράψει την κατάσταση: Έπεφταν διαρκώς τυχαίοι πυροβολισμοί στα σοκάκια, και ακολουθούσαν ουρλιαχτά και πανικόβλητα τρεχαλητά. Παντού γίνονταν λεηλασίες και βιασμοί. Υπήρχαν πτώματα στις εισόδους των σπιτιών και στα σοκάκια κάθε γειτονιάς… Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μια μεγάλη ομάδα από γυναίκες και μωρά όπως και ένα μικρό κορίτσι, σχεδόν γυμνό, που είχε πυροβοληθεί στο στήθος… Οι Τούρκοι λεηλατούσαν τα πάντα. Ένας άνδρας είχε πυροβοληθεί και στους δύο μηρούς, και τα ουρλιαχτά του άφηναν ασυγκίνητους τους έντρομους ανθρώπους [Μίλτον: 2008, σ. 231-2].
Ο ορίζοντας είχε κοκκινίσει από τις φλόγες, καθώς οι Τσέτες του Νουρεντίν πασά τροφοδοτούσαν τη φωτιά με βενζίνη και χειροβομβίδες.

Ο Αμερικανός υποπλοίαρχος Νος καταγράφει στην ημερήσια αναφορά του:

Αξιοθρήνητα πλάσματα. Επί δύο ημέρες έχουν λουφάξει σε μικρούς σωρούς και δεν σαλεύουν παρά μόνον όταν κάποιος από το σινάφι τους πλησιάζει μαζί με κάποιον φρουρό για να τους φέρει να πιουν νερό. Όταν έρχονται οι Τούρκοι, στα πρόσωπά τους ζωγραφίζεται κάτι χειρότερο από φόβο. Είναι κατατρομοκρατημένοι και, καθώς φοβόμουν ότι σε περίπτωση πανικού θα ακολουθούσε φυγή, έκανα όλες τις προετοιμασίες ώστε το συρματόπλεγμα να πέσει εύκολα. Σήμερα είδα στις περιπολίες μου πάνω από εκατό νεκρούς και τέσσερις ανθρώπους να δολοφονούνται εν ψυχρώ.
Και οι πρόσφυγες συνεχίζουν να συρρέουν στην προκυμαία της Σμύρνης από τη ρημαγμένη ύπαιθρο. Υπολογίζεται ότι έχουν φθάσει πλέον τις 150.000 , δεν διέθεταν κανένα απολύτως καταφύγιο και προστασία και ήταν εκτεθειμένοι στον αφηνιασμένο τουρκικό όχλο.
Ο Αρμένιος φοιτητής Οβακίμ Ουρεγιάν, που κατάφερε να ξεφύγει από τον μητροπολιτικό ναό, περιγράφει την κατάσταση το βράδυ της Τρίτης: Χιλιάδες χριστιανοί είχαν στριμωχτεί στους τοίχους της προκυμαίας, αναζητώντας κάποιο πλεούμενο για να τους μεταφέρει σε κάποιο από τα ξένα πλοία που βρίσκονταν στον κόλπο. Η αναζήτησή τους όμως άκαρπη. Οι ψαρόβαρκες των ντόπιων βρίσκονταν σε κοντινά ελληνικά νησιά και τα ξένα σκάφη είχαν αυστηρές εντολές να μην δέχονται Έλληνες ή Αρμένιους [Μίλτον: 2008, σ. 326]. Η φυγή από τη Σμύρνη για όποιον δεν ήταν υπήκοος ξένων κρατών ήταν πλέον αδύνατη. Τα τελευταία ελληνικά πλοία είχαν αποπλεύσει πριν από τρεις ημέρες και 500.000 Έλληνες και Αρμένιοι βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε παγίδα θανάτου. Κάποιες υπερφορτωμένες βάρκες πλησιάζουν τα συμμαχικά πλοία, αλλά οι διαταγές ήταν ρητές: «Οι πρόσφυγες δεν επιτρέπεται να επιβιβασθούν».
Οι στριμωγμένοι στην προκυμαία, αλλόφρονες άνδρες, γυναίκες και παιδιά αναζητούσαν απεγνωσμένα τρόπο διαφυγής προς τη θάλασσα, άλλοι έπεφταν στη θάλασσα για να φθάσουν στα πλοία, κάτω από τα αδιάφορα (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) βλέμματα των πληρωμάτων των συμμαχικών πλοίων που τηρούσαν στάση αυστηρής ουδετερότητας (όπως είχαν διαταχθεί) μπροστά στη σφαγή, ενώ καταγράφηκαν και περιπτώσεις όπου οι άνδρες των πληρωμάτων ράβδιζαν τα χέρια των Χριστιανών που ικέτευαν και προσπαθούσαν να ανεβούν στα καταστρώματα για να σωθούν.
O Edward Hale Brierstdt στο βιβλίο του η ¨μεγάλη προδοσία” 436 σελίδων, περιγράφει πως οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής πρόδωσαν την Ελλάδα και θυσίασαν χιλιάδες ψυχές χάριν των οικονομικών τους συμφερόντων.
Γράφει στη σελίδα 56: Η Σμύρνη ήταν για τους Τούρκους κάτι παραπάνω από στρατιωτικός στόχος. Έχοντας ιδρυθεί από Έλληνες γύρω στο 1000 π.χ. και καταληφθεί από τους Τούρκους το 1424 ο πληθυσμός της πόλης, αλλά και όλου του βιλαετίου ήταν στην πλειοψηφία του ελληνικός όπως είχε υπάρξει πάντα.
Η Σμύρνη ήταν ένα σύμβολο και ως σύμβολο το φοβόντουσαν και το μισούσαν γι’ αυτό την κατάστρεψαν και έσφαξαν ή εξανδραπόδισαν τον ελληνικό πληθυσμό καθώς και τον αρμένικο που ήταν χριστιανικός.
Το πλήθος βρέθηκε στο έλεος ανθρώπων ανελέητων που συνδυάζουν την θηριωδία του Μογγόλου με την πανούργα σκληρότητα της κατώτερης ανατολίτικης κάστας….
Όλες μα όλες οι καταστροφές των Ελλήνων από την εποχή του πελοποννησιακού πολέμου μέχρι σήμερα οφείλονται στη δική μας φαγωμάρα.
Την μικρασιατική καταστροφή τη δημιουργήσαμε μόνοι μας γιατί εισβάλαμε στην Τουρκία για να εφαρμόσουμε την συνθήκη των Σεβρών απροετοίμαστοι, πιστεύοντας τις υποσχέσεις των συμμάχων μας της ΑΝΤΑΝΤ, την πατήσαμε για άλλη μια φορά και πιαστήκαμε κορόιδα.
Η φαγωμάρα μεταξύ βασιλιά και Βενιζέλου και οι εκλογές που προκάλεσε χωρίς κανένα λόγο τότε ο Βενιζέλος, αφού μερικούς μήνες πριν την εκστρατεία στη Μ. Ασία τις είχε κερδίσει, τις έχασε και γύρισε από την εξορία ο βασιλιάς Κωνσταντίνος. Αυτό όμως δεν άρεσε στους πρώην συμμάχους μας που τώρα έγιναν εχθροί μας αφού πήραν το μέρος του Κεμάλ Ατατούρκ και τον εξόπλιζαν, εμείς μείναμε χωρίς συμμαχική βοήθεια και έτσι χάθηκε ο ελληνισμός της Μ. Ασίας.
Διαβάζετε ιστορία να μαθαίνετε γιατί χαθήκαμε…

Ιnahnak

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *