Ο περίγυρος…

- - Articles

Στο καφεσουβλατζίδικο που πάω για τον καθημερινό καφέ μου, μαζεύονται συνταξιούχοι όλων των κλάδων του δημοσίου που πίνουνε κι’ αυτοί τον ερατεινόν τους. Διαβάζουν την εφημερίδα που είχαν μάθει απ’ τα νιάτα τους. Καμιά αλλαγή. Γι’ όλους αυτούς τίποτα δεν έχει αλλάξει παρ’ όλο που δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο στην ελληνική κοινωνία από αυτά που ίσχυαν και είχαν μάθει.

Εφημερίδες που τόσα χρόνια υπήρξαν “δημοκρατικές” τώρα έχουν αλλάξει, γιατί το αφεντικό το πιάσανε με τη γίδα στην πλάτη. Ξεπούλησε για κάτι τεράστια δάνεια που είχε πάρει με εγγύηση αέρα, τα οποία όμως δεν πλήρωσε ποτέ. Αλλά και οι καινούργιοι που τις αγοράσανε, είναι φρούτα της πιάτσας και υπόδικοι για επικερδείς τράμπες.

Τόσο υγειές, το εκδοτικό περιβάλλον από το οποίο περιμένουμε να πληροφορηθούμε την αλήθεια!!!

Τώρα έχουν γυρίσει το τροπάρι και έχουν γίνει καραδεξιές του κερατά, γιατί έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των νέων αφεντικών. Χαμπάρι ο αναγνώστης. Βλέπει τον τίτλο της εφημερίδας που είχε μάθει τόσα χρόνια να ζητάει από τον περιπτερά, διαβάζει τα κείμενά της και δεν παίρνει χαμπάρι για την αλλαγή που έχει επέλθει στα συμφέροντα της εφημερίδας.

Η ιδεολογία που τόσα χρόνια πούλαγε δεν αποδίδει πλέον και τώρα γράφει αυτά που εξυπηρετούν τα συμφέροντά της και με έντεχνο τρόπο κρατάει τους αναγνώστες σε νιρβάνα κάνοντάς τους να πιστεύουν πως είναι “δημοκράτες” και υπάρχει δημοκρατία.

Ο κύριος τ. τμηματάρχης του υπουργείου, έχει λόγω πρεσβυωπίας κολλήσει στη μύτη του μια από τις εφημερίδες που λέγαμε πάρα πάνω.

Εδώ μέσα και δικηγόρους έχουμε, και Αρεοπαγίτες έχουμε, και ναυαρχαίους έχουμε, και πτέραρχους έχουμε, στρατηγούς πεζικάριους όμως δεν έχουμε κανένα, γιατί αυτοί πάνε στα καφέ του Παπάγου που τους θυμίζει την ορεινή ταξιαρχία που υπηρέτησαν. Το αίμα νερό δεν γίνεται.

Και επειδή εδώ κοντά δεν έχουμε στρατιωτικά αεροδρόμια, ούτε ναύσταθμο το υπόλοιπο στράτευμα έχει ξεπέσει στο υπερυψωμένο με τζάμια γύρω γύρω καφέ της Αγ. Παρασκευής, γιατί τους θυμίζει τη γέφυρα του καταδρομικού και τα μεγαλεία με τις λευκές στολές και τα χρυσά σιρίτια.

Οι ιπτάμενοι πάλι νομίζουν πως βρίσκονται στο χόχτιφ του φάντομ ή του μιράζ και ετοιμάζονται για απογείωση και αναχαίτιση του προαιώνιου εχθρού.

Εγώ είμαι σαν την μύγα μες στο γάλα, ένας απλός συνταξιούχος του πάλαι ποτέ ΤΕΒΕ, χωρίς γαλόνια χωρίς μεγαλεία ταρατατζούμ και προσφωνήσεις στρατηγέ μου, ναύαρχέ μου ή πρόεδρέ μου.

Ένα ελληνικό σκέτο, ακούω τη φωνή του φίλου μου του δικηγόρου. Τώρα εδώ θα πω την αμαρτία μου, δεν έχω καμιά εκτίμηση στους δικηγόρους γιατί μου έχουνε κάψει τη γούνα, αλλά αυτός που ήρθε νομίζω πως αποτελεί εξαίρεση κι’ ας είναι δικηγόρος.

Τα νέα και τα χαμπέρια είναι ίδια και αρχίζουμε τι άλλο, την συζήτηση γύρω από την πολιτική αν και την αποφεύγω γιατί οι απόψεις μου διαφέρουν από αυτές όλων των υπολοίπων. Μου έχει μάλιστα απαγορεύσει τον Κούλη να τον λέω Κούλη, γιατί δεν το θεωρεί όνομα σεβαστό για ένα πολιτικό αρχηγό και μάλιστα της ονομαστής και δοξασμένης με παράσημα αποστασίας και δωράκια της Ζίμενς προς την θρυλική οικογένεια των Μητσοτακαίων.

Εγώ επειδή βαρέθηκα ένα αιώνα να ακούω το όνομα Μητσοτάκης, τον γιο και απόγονο του μεγάλου Μητσοτάκη τον λέω Κούλη για ποικιλία και ο φίλος μου ο δικηγόρος θυμώνει. Από δω και πέρα θα τον λέω Κυριακούλη για να μη χολοσκάει ο φίλος μου…

Να και ο φίλος μας ο γυναικολόγος, καθηγητής του Πανεπιστημίου. Αυτός, επειδή βαρέθηκε να ξεγεννάει και ίσως, λέω ίσως, να κάνει και καμιά εκτροσούλα, έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο και έμαθε κι’ άλλους να κάνουν αυτή τη δουλειά.

Η παρέα άρχισε να μεγαλώνει καθώς ήρθε και ο έτερος της συνομοταξίας των δικολάβων, έτσι λέγανε παλιά τους δικηγόρους τους απόγονους του μεγάλου Λυσία. Όπως καταλαβαίνετε η πολιτική συζήτηση άναψε και επειδή εγώ την έχω σιχαθεί, ο μόνος δοκιμασμένος και αποτελεσματικός τρόπος για να σταματήσει η πολιτική συζήτηση είναι να τους ρωτήσω τι καλό έχουν να φάνε για μεσημέρι.

Πάραυτα η ένταση πέφτει κι ο καθένας μας περιγράφει το φαγητό και την συνταγή με την οποία το έφτιαξε. Οι τρείς από τους τέσσερις της παρέας, ο ένας δικηγόρος, ο καθηγητής και εγώ ξέρουμε να μαγειρεύουμε, ενώ ο έτερος των δικηγόρων τρώει ότι θέλει και ότι του μαγειρέψει η γυναίκα του.

Η μαγειρική και οι συνταγές είναι το μόνο που συμφωνούμε όλοι…

Η ώρα πέρασε με συμφωνίες απόψεων μεταξύ τους και ασυμφωνίες δικές μου, η όρεξη άνοιξε αποχωριστήκαμε και αφήσαμε να συνεχίσουμε ες αύριον τα σπουδαία. Καλή σας όρεξη…

Ιnahnak

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *